| Dane | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Bogumiła Jadwiga Rouba (z domu Anszperger) |
| Data urodzenia | 16 października 1947 |
| Miejsce urodzenia | Bełchatów |
| Zawód | konserwatorka, badaczka sztuk pięknych |
| Specjalizacja | konserwacja malarstwa i rzeźby polichromowanej |
| Wykształcenie | Studia: Uniwersytet Łódzki (biologia), Uniwersytet Mikołaja Kopernika (sztuki piękne); doktorat 1983 |
| Stanowiska | Asystent naukowo-techniczny; profesor UMK; kierownik Zakładu (2001–2014) |
| Wybrane publikacje | Budowa techniczna obrazów (1988); Pielęgnacja świątyni (2000); Podobrazia płócienne w procesie konserwacji (2000) |
| Odznaczenia | Srebrny i Złoty Krzyż Zasługi; Medale Gloria Artis; Medal KEN; Pro Ecclesia et Pontifice |
Bogumiła Rouba jest specjalistką w konserwacji dzieł malarskich i polichromowanej rzeźby. Związana była zawodowo z Wydziałem Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, gdzie prowadziła badania i zajęcia dydaktyczne.
Życiorys i wykształcenie
Urodziła się 16 października 1947 roku w Bełchatowie. W 1965 roku ukończyła Liceum Ogólnokształcące w Bełchatowie. Rozpoczęła studia na Uniwersytecie Łódzkim, gdzie studiowała biologię, a następnie podjęła studia sztuk pięknych na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika.
Specjalizację z zakresu konserwacji i restauracji dzieł sztuki odbywała pod kierunkiem Jerzego Wolskiego. Studia zakończyła w 1972 roku i podjęła pracę jako asystent naukowo-techniczny w Katedrze Konserwacji Malarstwa i Rzeźby Polichromowanej na Wydziale Sztuk Pięknych UMK. W 1983 roku uzyskała stopień doktora na podstawie rozprawy dotyczącej budowy technicznej obrazów XIX-wiecznych; promotorem był Zbigniew Brochwicz.
Kariera naukowa i prace konserwatorskie
W 1993 roku na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie przeszła przewód kwalifikacyjny II stopnia na podstawie rozprawy o osłonach odwroci jako metodzie profilaktycznej ochrony obrazów. W 1995 roku otrzymała stanowisko profesora na UMK, a w 2001 roku otrzymała tytuł profesora sztuk plastycznych.
W latach 2001–2014 kierowała Zakładem Konserwacji Malarstwa i Rzeźby Polichromowanej UMK. Wraz ze współpracownikami prowadziła badania nad zastosowaniem metod optyki koherentnej w analizach konserwatorskich, nad reakcjami obrazów na zmiany klimatu oraz nad nieinwazyjnymi technikami rejestracji tych zmian. Zajmowała się także pomiarem naprężeń w obrazach przy użyciu metod fizycznych i wystąpiła na ponad osiemdziesięciu konferencjach naukowych.
Wybrane realizacje konserwatorskie
Uczestniczyła w konserwacji obiektów sakralnych w Toruniu, m.in. w katedrze Świętych Janów oraz w kościołach św. Ducha i św. Jakuba. Kierowała zespołem prowadzącym restaurację malowideł w klasztorze bernardynów w Skępem. Była również doradcą przy konserwacji Dworu Artusa w Gdańsku oraz pracowała w komisji eksperckiej zajmującej się obrazem Sądu Ostatecznego Hansa Memlinga.
Publikacje i odznaczenia
Do ważniejszych publikacji należą monografie: Budowa techniczna obrazów XIX-wiecznych malowanych na handlowych podobraziach płóciennych (1988), Pielęgnacja świątyni (2000), Podobrazia płócienne w procesie konserwacji (2000) oraz wydanie Pielęgnacja świątyni i innych zabytków. Książka nie tylko dla księży (Toruń 2014).
Otrzymała liczne wyróżnienia i odznaczenia: Srebrny Krzyż Zasługi (1998), Złota Odznaka „Za opiekę nad zabytkami” (2003), Medal Komisji Edukacji Narodowej (2005), Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2005), Złoty Krzyż Zasługi (2005), Krzyż „Pro Ecclesia et Pontifice” (2010) oraz Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2017).
