| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko (urodzeniowe) | Hercka (Herszel) Haft |
| Data urodzenia | 28 lipca 1925 |
| Miejsce urodzenia | Bełchatów |
| Data śmierci | 3 listopada 2007 |
| Miejsce śmierci | Pembroke Pines, Floryda |
| Rola / zawód | więzień obozu koncentracyjnego, bokser zawodowy |
| Boks zawodowy | po wojnie w Niemczech; w USA 1948–1949 |
| Najważniejsze wydarzenia | marsz śmierci i ucieczka (1945); walka z Rocky Marciano (1949) |
Hercka Haft urodził się w Bełchatowie i jako nastolatek trafił do niemieckich obozów koncentracyjnych. Po wyzwoleniu próbował ułożyć życie na nowo, najpierw walcząc w turniejach bokserskich organizowanych przez armię amerykańską, a później jako zawodowy pięściarz w Europie i w Stanach Zjednoczonych.
Życie i doświadczenia wojenne
W 1941 roku, mając szesnaście lat, Haft trafił do obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau. Po około dwóch latach przewieziono go do przykopalnianego obozu Arbeitslager „NeuDachs” nr 147 w Jaworznie. W jaworznickim obozie był zmuszany do udziału w brutalnych walkach na gołe pięści organizowanych przez członków personelu SS; pojedynki odbywały się przed tłumem i kończyły się śmiercią przegranego. Według szacunków jego syna Alana Scotta Haft wygrał tam około 75–76 takich walk i zyskał przydomek "żydowska bestia".
Podczas pobytu w obozie Haft nawiązał kontakt z jednym ze strażników, Schneiderem, dla którego wykonywał prace i w zamian otrzymywał dodatkowe racje jedzenia oraz opiekę medyczną. W kwietniu 1945 roku opuścił obóz w czasie ewakuacji, czyli tzw. marszu śmierci. Będąc już na terytorium Niemiec, uciekł z grupy więźniów, przybierając mundur zabitego oficera Wehrmachtu. Haft wspominał, że w okresie ukrywania się w lesie wraz z towarzyszami musieli zabić cywilów, u których się zatrzymali, z obawy przed denuncjacją.
Kariera bokserska po wojnie
Po wojnie Haft przez kilka miesięcy przebywał w obozie dla osób przesiedlonych w Austrii, a następnie w różnych obozach przejściowych w Niemczech. W styczniu 1946 roku wygrał zorganizowane przez armię amerykańską Żydowskie Mistrzostwa Bokserskie w Monachium; za zwycięstwo otrzymał od generała Luciusa Claya brązową statuetkę Apollona. W połowie 1946 roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych i osiedlił się w Nowym Jorku.
W USA Haft rozpoczął zawodową karierę bokserską. Pierwszą walkę zawodową w Stanach stoczył 6 sierpnia 1948 roku z Jimmym Lettym i wygrał przez nokaut. Do końca 1948 roku stoczył dziewięć kolejnych zwycięskich pojedynków. Pierwszą porażkę zanotował 5 stycznia 1949 roku z Patem O’Connorem. 28 marca 1949 roku w Miami przegrał przez techniczny nokaut w dziewiątej rundzie z Henrykiem Chmielewskim. 18 lipca 1949 roku zmierzył się z niepokonanym ówcześnie Rockym Marciano; walka zakończyła się nokautem w trzeciej rundzie. Niedługo po tym Haft zakończył karierę zawodową; jego ostateczny bilans to 12 zwycięstw i 8 porażek, w tym 7 nokautów.
Życie po boksie i upamiętnienie
W 1950 roku Harry Haft poślubił Miriam Wolsoniker. Z małżeństwa urodziły się troje dzieci: synowie Alan Scott i Martin oraz córka Helen. Po zakończeniu kariery pracował jako kapelusznik w fabryce na Manhattanie, był zawodowym kierowcą i prowadził osiem sklepów z owocami na targu przy Washington Heights. Po przejściu na emeryturę przeniósł się na Florydę i mieszkał w Pembroke Pines.
W kwietniu 2007 roku Haft został wprowadzony do National Jewish Sports Hall of Fame and Museum w Commack. Zmarł na nowotwór 3 listopada 2007 roku w Pembroke Pines.
Odniesienia w kulturze
Najstarszy syn Hafta, Alan Scott, opisał losy ojca w książce Harry Haft: Auschwitz Survivor, Challenger of Rocky Marciano; publikację opublikowano nakładem Uniwersytetu w Syracuse. W 2010 roku polski raper Clint nagrał utwór zatytułowany "Harry Haft", będący hołdem dla jego historii. Reżyser Barry Levinson zrealizował film biograficzny The Survivor, w którym główną rolę zagrał Ben Foster; film miał premierę we wrześniu 2021 roku na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Toronto, a 27 kwietnia 2022 roku pojawił się w serwisie HBO Max.
